17. King Abdullah Park

Op een vlakte van zand en steen, zo groot als een voetbalveld, staan tientallen witte 'containers'. Elke container heeft een deur en een aantal kleine ramen met tralies. Om de vlakte staat een muur. Een sierlijke muur, dat wel. Iemand heeft er nog wat van willen maken, van die muur. Maar het blijft een muur. Niet dat iemand ergens heen gaat, of kan, zo midden in een landschap van dor gras en gruis.


Het valt stil in de bus als we de onverharde weg oprijden naar het vluchtelingenkamp. 'King Abdullah Park'; de naam klonk nog een beetje charmant. Maar er is geen boom te bekennen, niks dat schaduw geeft. De enige kleur komt van de was die buiten hangt te drogen en de lichtblauwe UNHCR stickers op de gebouwtjes.
Binnenin de containers (die door hulpverleners 'caravans' worden genoemd, maar dat klinkt misleidend gezellig) is het warm. De zon brandt zonder genade op de platte daken. Mannen en vrouwen zitten buiten, in het beetje schaduw dat de containers weer bieden nu de zon niet meer op zijn hoogst staat. Dit is waar 'onze' kinderen slapen, eten, leven. Dat besef komt hard binnen.


Als ons busje het terrein oprijdt zijn de kinderen er snel bij. De brok in mijn keel maakt plaats voor een glimlach bij het zien van hun enthousiasme. We blijven de hele middag. In de 'child friendly area', een grote tent/container waar door Save the Children activiteiten voor kinderen worden georganiseerd, maken de muzikanten muziek samen met de kinderen. Bij de roffels en stampoefeningen vult de ruimte zich tot neushoogte met stof.

Foto: Jeroen Manders.

Foto: Jeroen Manders

Jacqelien en Maher ontmoeten ondertussen een aantal ouders. Nu horen ze de verhalen achter de kinderen die we de afgelopen week hebben lesgegeven. Ook heeft Maher een vlieger voor de kinderen, met boodschappen van de leerlingen van een school in Rotterdam. Vanaf het dak van het kantoorgebouwtje wordt de vlieger opgelaten. Nog een stukje kleur.


Karlijn, Sja'iesta en ik rijden verder naar Za'atari.

Foto: Elske Riemersma.